یادت می آید که چه بلایی گریبان گیرمان شد ؟

حال میبینی مثال ما را چه بیچارگانی به دوش میکشند ؟

واقعا ما نیز اینقدر بدبخت بودیم ؟

ای ۵ حرفی معصوم .......... بگو که چه گذشت بر تو ؟

به معصومیتت سوگند که سزاوار این بلا نبودیم ....

سولون--سیاستمدار اهل آتن (۶۴۰-۵۵۸ ق.م) و پایه گذار دموکراسی

امروز میخوام باز هم راجع به  James Labrie  خواننده ی Dream Theater صحبت کنم .

کسی که معمولا وقتی با دوستام یا با کسانی در اینترنت در مورد Dream Theater صحبت میکنم

دلیل اصلی بی میلی شون نسبت به Dream Theater  رو نوع خوندن James Labrie  میدونن البته دلایل

دیگه ای رو هم دارن که البته موضوع بحث امروز نیست .

اصلا دلیل اینکه امروز خواستم راجع به James Labrie  بنویسم این بود که دیشب یه مطلب خوندم که

ظاهرا Bobby Mc Ferrin  همراه James Labrie  البته تو یه بخش کوچیک یه همکاری رو داشته باشن

و این اتفاق بزرگیه ... حالا سوال اینه که چرا این خواننده با این توان صدا باید مثل یه عضو نابجا در گروه به حساب بیاد ؟

از نظر من James Labrie از نظر نوع صدا و خوندنش جزو اون خواننده های راک دهه ی ۸۰ و ۹۰ هستش که از بزرگان این سبک خوانندگی در حدود اون زمانها  Jeff Scott Soto خواننده ی گروه Malmsteen در دهه ی 80  یا Steven Taylor خواننده ی گروه Aero Smith  و .....

که البته صداش رو بیشتر به سمت ماهیت Soft میبره تا سبکی که Dream Theater داره از راک به سمتش میره که سنگین تر میشه به جای سبک شدن .... و از نظر من این مشکلیه که با گوش دادن به صدای James Labrie در Dream Theater حس میکنیم .

ولـــــــی جالب اینجاست که وقتی کارهایی مثل Lie از آلبوم Awake-1994  یا  The Glass Prison   از آلبوم Six Degrees of Inner Turbulance-2002  یا  00-6 از آلبوم Awake-1994 رو میشنویم میبینیم که Vocal رو به نحو احسن در یک گروه راک به جا آورده ...  و همه چیز کاملا سر جای خودشه ....

میشه به این نتیجه رسید که James Labrie و گروه Dream Theater دوست دارن که vocal رو اینطور استفاده کنن ... که البته نوع استفادشون کمتر مورد علاقه ی شنونده هایی که میشناسم و باهاشون راجع بهش صحبت میکنم  قرار میگیره ...

حالا امیدواریم که از James Labrie در پروژه ی خودش با Bobby Mc Ferrin  صدای خوبشو بشنویم و بیشتر مرتبط با سبک پروژه .

برمیگردم .

کارگاه نقد

فرصتی برای آگاهی

www.kargahenaghd.blogfa.com

سلام .

واقعا ناراحت کننده بود برام وقتی نقد یکی از کسانی رو که میشناختم درباره ی

Christina Aguilera  شنیدم .

حدود حرفاش این بود که صداش مسخرست و کا رهاش تاریخ مصرف داره ....

  من نمیخوام از نظر تکنیکی کار این خواننده ی فوق العاده از نظر خودم رو نقد کنم و میگم اصلا سواد اینکارو ندارم ) اما فقط میگم بین 8 یا 9 خواننده ای که تقریبا در این سبک میشناسم جدا از مسائل تکنیکی (چند بار دارم تاکید میکنم به قضیه ی تکنیکال مسئله که بعدا کسی نظر نذاره که بابا برو فلانی رو گوش کن و صدا یعنی اون) خلاصه گوش من دیوانه ی صدای Aguilera  میشد همیشه ... 

از نظر من صدای ایشون بی نظیره  و  اینو بدونیم که با اینکه موزیک ایشون جزو موزیک عامه پسنده و درحالی که آلبوم آخرشون سال 2006 بیرون اومده  یعنی 3 سال ازش میگذره, هنوز در لیست پرفروش ترین آلبوم های Virgin Mega Store  و البته خیلی از فروشگاههای بزرگ موزیک دنیاست .... (آلبوم Mi Reflejo ی سال 2000 ایشون هم هنوز در لیست پرفروش ها قرار داره) که برای یک موزیک عامه پسند یعنی فوق العاده ...

 اما هرگــــــــز هم نمیشه صدای ایشون رو معمولی گفت چون هم گوش نوازه و هم تکنیکال ...

خودم هنوز وقتی آهنگ Pero Me Acuerde Ti رو از Me Reflejoی سال 2000 رو گوش میدم دیــــوانه میشم .... واقعا دیوانه میشم ....

بگذریم دوستان ... دیگه شما خود حدیث مفصل بخوانید ...

فقط انقدر راحت راجع به هرکسی که خواستیم حرف نزنیم ...

اگه یک نگاه به کل وبلاگ من مینداختی شما  متوجه میشدی که تمام وبلاگ مربوط به نظرات و علایق و گاهی وقتها هم Review راجع به آلبوم های موزیک بوده که البته  بعضی پست ها هم مربوط به شرایط و زندگی خودم بوده و از نظر من هر آنچه که یک وبلاگ غیر رسمی میتونه باشه .

من هیچوقت ادعایی در کاری رو تو وبلاگم نکردم . هر چیزی که از موزیک دوست داشتم نوشتم و اگر چیزی از خودم هم خواستم نوشتم .

Dream Hater همینه که میبینید ... ممکنه دفتر خاطرات بشه ... ممکنه نقد یا معرفی موزیک باشه یا هر چیزی که خود من در لحظه بخوام  ...

اگه کسی دوست داشت بخوانتش .

این Ella Fitzgerald در موزیک عرب ...

یه مدت نبودم .

به این فکر میکردم که در گروهی مثل  dream theater که استفاده از کیبوردیست به نظر نه چندان مشهوری مثل Kevin Moore چه شرایطی رو برای گروه ساخته بود و بعد از اون دو کیبوردیست بسیار مشهورتر با Equipment های عجیب و غریبشون چی کار کردن ...

خیلی از منتقدین این گروه صدای خواننده ی گروه یعنی  james labrie مشکل اصلی میدونن و کیبوردهای زیادی شلوغ ...

به آلبومهای زمان Kevin Moore که گوش میدم  میبینم که چقدر کیبورد لاین ها خاص هستن و چقدر صدای Labrie حل شده و منطقی شده و به فضای موزیک گروه میخوره در شرایطی که فضای کار به خاطر نبوغ kevin moore و گام های خاصش منحصر به گروه Dream Theater هست .

استفاده از این گام های منحصر به فردش و کیبوردهای نه چندان گرون قیمتش ولی در عین حال قدرت

خارق العاده ش در ساختن فضای Signature خودش و Dream Theater و اون music زیبا و پیچیده و نه فقط پیچیده و هماهنگی که با صدای Labrie ......

به نظر من دوران Kevin Moore بهترین دوران Dream Theater بود ...

هنوز زندم ....

یه خورده کار دارم ...

ولی برمی گردم ...

Rehab رو از آلبوم Back To Black رو از Amy Winehouse رو اگه خواستین گوش کنین ....

برمی گردم .

 که دیگر امکان انتظار نیست .. تا بیایی و به سیاهی فوتی بکنی تا از جهان رها شود ...

اگر می آمدی در دورانی که احساس و عاطفه را متری اندازه میگیرند ..

شاید معنای مورد تجاوز قرار گرفته شان را پس میگرفتی ....

اگر می آمدی و ورق دنیایی را که خانه و خانواده در آن به هتلی کم ستاره

که فقط چند ساعتی را خالی از آرامش در آن میگذرانیم تبدیل شده است

را بر میگرداندی.....

آری....... کاش اینجا بودی .....

کاش وجود خارجی داشتی .....

یه مدته که هر جا می رسم میبینم نوشتن : هنر نزد ایرانیان است و بس .

واقعا فکر می کنید هنر نزد ایرانیان است و بس ؟؟

شاید که آینده..... هنر نزد ایرانیان هم باشد .

هر ۳۰ ثانیه یک نفر در جهان خودکشی میکنه .....

خبر جالبی بود .

تا بعد .

یکی میگفت که اگه کارایی رو که جامعه و میشه گفت وجدان آدم ناهنجار حسابش

میکنه رو انجام بدیم یک لذت کم ولی با یک احساس پوچی شدیدی مواجه میشیم .

اما فکر نمیکردم که گذروندن اوقات فراغت و ساندویچ باعث بشه که این احساس رو بکنم ....

Damnnnnnn

پوچم رفیق .

خواستم یک شعر از Garry Moore بگیرم اما خدا رو شکر همه ی سایت هایی که

Chords & Tabs  & Lyrics در اختیارمون میگذارن فیــــــــلتر شدن .

اما شما هر موقع که دوست داشتین میتونین جدیدترین عکس و فیلمهای زن های اینترنتی امریکا رو به راحـــــــــــــــــــــتی دریافت کنید .

آیا میدانید که 98 % سایتهای مربوط به دریافت موزیک فیلتر شدن اما این درصد راجع به Porn Sites فقط 21 % هستش ؟؟؟؟؟؟

خـــراب بشین اما موزیک اخــــــــه.......

دیگه چه چیز منو می خوای ؟

از مادیات و معنویات ... چیزی برام باقی نگذاشتی ....

میبینی که : I aint dead

به کوری چشم تو انفدر پیشرفت می کنم که تو فنا بشی نه من.......

(چقدر ابله شدم که فکر کنم میشه ....)

من هنوز ادامه دارم .....

دیروزها الکی خوش / صدای فکرم بوی حماقت می داد ......

زندگیم را گرفتند.......

امروزها بدبخت / صدای فکرم  وحشی.......

احمقانه می دوم در راه رسیدن به عدم ......

فرداها تنها جسدی متحرک / صدای فکرم زیبا اما خودم پر از جای خالی چیزهاییی که باید باشند تا بتوان مرا آدم خواند .....

آیا در این راه نفرین شده هیچ خوشی وجود دارد ؟

ممکن است که هم خوش باشی و هم صدای فکرت زیبا  ؟ ؟ ؟ ؟

یک کار خیلی عالی از QUEEN رو گوش بدین حتما .

آلبوم A Night At The Opera-1975

این Track : DEATH ON TWO LEGS

فوق العادست...................

تا بعد .

امروز می خوام راجع به آلبوم جدید Derek Sherinian بنویسم .

Derek Sherinian این آلبوم رو با همکاری گیتاریست ها :

Brad Gillis  . Slash  و  Zakk Wylde . Yngwie Malmsteen . John Petrucci

Bassists :

Tony Franklin , Jimmy Johnson  , John "JD" Deservio

Drummer :

Brian Tichy , Simon Phillips

و چند تن دیگه نوازندگی و به تهیه کنندگی Simon Phillips  و Derek Sherinian بیرون داده شده است.

۱-  (Czar of steel)  در Track اول در ابتدا ریف عالی کیبورد را میشنویم . استفاده ی Derek Sherinian از مجموعه Pedal  واقعا هنرمندانست .

همچنین این Track  دارای میزان های عجیب و غریبیه که کار رو خیلی پیچیده کرده . قطعات جالبی رو هم از  Fretless Bass  میشنویم .

در آخر کار هم یه سولو نوازی از Sherinian و Petrucci میشنویم .

2- (Man with no name) یک ریف عالی Heavy  از Zakk Wylde در ابتدا . Wylde  در این کار خواننده هم هست و با صدایی زیبا شبیه صدای Ozzy OSbourne میخونه .

یه Fill مشترک گیتار و کیبورد که در این Fill  صدای کیبورد چندان لذت بخش نبود .

یه پیانوی فوق العاده در اواسط کار و شنیدن ملودیهای فوق العاده تر از جناب Franklin با Fretless bass

استفاده از Wah Pedal در آخر این کار واقعا عالی بود .

از Zakk Wylde چیز زیادی نمیگم . فقط میتونم بگم از هنرمندیش تو این آلبوم لذت بردم .

3- (Phantom shuffle) این کار بدون نوازنده ی گیتار نواخته شده و تنها کار کاملا Jazz  این آلبوم بود . یک ریف مشترک بیس و کیبورد که پیچیده و زیبا بود . بر روی این ریف یک ملودی مشترک از ساکسیفون و کیبورد میشنویم که خاص و جالبه .

در این کار مجموعه ای از قدرت ناب نوازندگان رو میبینیم مخصوص در این کار که واقعا جالب بود .

ساکسیفون این کار هم سراسر تکنیک فوق العاده بود .

اما کیبورد که باید بگم انقدر هنرمندانه از  Bend  و Octave Pedal استفاده شده که هیچ حرفی نمیشه راجع بعش زد .

4-(been here before) یک ملودی جالب و آرام رو از Brad Gills میشنویم و یک فضای جالب رو هم از Jerry Goodman  با Violon . همچنین زیر صدای  Organ که حجمی عالی به کار میبخشه .

Bassline ها خالی از سرعت اما بسیار زیبا نواخته میشن .

5-(blood of the snake) یک ریف عجیب و غریب و جالب از کیبورد که حجم صداش بوسیله ی  

Touch Response کم و زیاد می شد که واقعا زیبا بود . یک کار عـــــــالی که به همراه Malmsteen و Wylde نواخته شده اولین سولوی این کار از Sherinian هستش که واقعا عـــــــــالیه . استفاده از

Wah Pedal و نوع نواختنش روی کلاویه ها که مثل  Tapping گیتار میشه واقعا زیباست .

Malmsteen هم با سبک خاص نوازندگیش به سوال  Sherinian یه جواب مناسب می ده .

Zakk Wylde هم که در این کار  Riff میزنه . همچنین پایان کار ناگهنی و زیباست .

6-(on the moon) این کار با یک آرپژ Elec.Piano شروع می شه و با یک ملودی از کیبورد همراه میشه که فضای خاصی در گام و آکورد ها وجود داره . کار Fretless Bass هم زیباست و در آ خر هم یک ملودی زیبا از Brad Gills .

7-(the monsoon)  این آ هنگ یک فضای شرقی داره که وجود ساز  Oud اونو جالبتر می کنه . یه ریف عـــــــــالی از  Wylde که با  Organ خودشو نشون میده .

کارهای فوق العاده ی سوال جوابی  Malmsteen & Sherinian و Bassline های John Deservio زیبان که با پاساژ  Deservio یک ریتم خیلی سرعتی نواخته می شه که Malmsteen .............

در پایان کار دوباره فضای شرقی اولیه که با یه ملودی دیگه از  Malmsteen  تموم میشه .

8-(prelude to battle) یک کار کوتاه و بسیــــــار جالب که یک پیش درآمد برای شروع  Track  نهم هستش . وجود فضاهای عجیب و جالب و از نظر من مخوف که به کمک 3 ساز شرقی اثرشون بیشتر میشه  و همچنین ملودی های  Malmsteen که متناسب با فضا که زیبایی هر چه بیشترس به کار میبخشید . در این کار صداهای  محکمی از کلاویه های بم پیانو به گوش می رسید که جالب بود .

9-(viking massacre) این کار درآمد کار قبلی است که با یک ریتم سریع شروع میشه و بعد از یه ملودی سریع از  Malmsteen یه فضا سازی از کیبورد میشنویم .

در این کار نوازندگی  Drums & Bass  به عهده ی  Brian Tichy  است . در اواسط کار یک سولوی زیبای  Organ  میشنویم  . در این کار نیز فضای شرقی وجود داره . به این مورد دقیق اشاره میکنم : در دقیقه ی 3:49 یک ملودی فـــــــــــــوق العاده از Malmsteen  میشنویم که هیچ حرفی نمیتونم راجع بهش بزنم .

10-(in the summertime) این کار یک Cover است که به گفته  Sherinian  آهنگ مورد علاقه ی دوران کودکی اش بوده . صدای  Billy Idol واقعا لذت بخشه و همچنین  Slash کث در این آهنگ هنر نمایی می کنه .

دستانت را احساس کنم . تو معصوم بودی و معصوم باقی خواهی ماند . اما ببین که چگونه اطرافیانت

روزانه در گناه فرو می روند ...

افسوس که نامش زندگی است و هر جا که می روی دنبالت می آید و به راحتی آب خوردن کسانی را که

 دوستشان داری را از تو می گیرد .

آیا سزاوار لعنت نیست ؟

                آن روزها وقتی که بچه بودم

                                                              غم بود اما کم بود

از یکی دوستانم تعریف کیبورد سولوی Jordan Rudess رو در کنسرت Dream Theater در سال ۲۰۰۴ شنیده بودم و خیلی به گوش دادنش علاقه مند شده بودم .

ولی چون می دونستم اصلا گیر نمیاد به هر قیمتی بود اونو از اینترنت دانلود کردم و بیشتر از هر زمان دیگه ای به قدرت Rudess پی بردم .

تو اجرای Budokan اون واسه سولوش از یه Kurzweil K2600X  Exclusive استفاده میکنه که یه کیبورد فوق العادست و جز Studio Equipments خودش محسوب میشد نه Live Equipments .

Rudess معمولا از Korg های Oasys استفاده می کرد برای Live های خودش .

ولی این دفعه از یک Equipment واقعا بینظیر استفاده کرده .

همون طور که گفتم از کیبورد Kurzweil K2600X  Exclusive استفده کرده بود ولی چیزی که من هنوز با دیدنش گیجم  Pedals های Roland بودن که با وجود اینکه قبلا هم تو کارهاش دیده بودیمشون .

ولی از یک Wah Pedal فوق العاده استفاده کرد برای سولوی خودش و انقدر روی جو و همین طور خودش اثر گذاشته بود که با اینکه Rudess  رو هیچ وقت زمان سولو زدن تغییری تو چهرش نمیبینیم بارها این تغییر تو چهرش مشخص شد .

 Wah Pedal رو باید یکی از ضروریات یک ساز کامل کیبورد دونست . و اصولا یک کیبوردیست برای انتقال احساس خودش در آهنگ باید از Pedals استفاده کنه /

حتما D.T Live in Budokan / Jordan Rudess Keyboard Solo رو گوش کنید .

تا بعد .

۲۷ و ۲۸ و ۲۹  نوامبر  یعنی همین ماه Jordan Rudess یه تور در اسرائیل داره و از سولو آلبوم جدید خودش اجرا خواهد کرد .

ولی یه Track دیگه به جز این Track های سولو آلبوم جدیدش میزنه به نام Screaming Head که خیلی عالیه و از یه صدای بی مانند برای اول آهنگ استفاده می کنه .

همچنین نحوه نواختن کلاویه رو من تو این Track کاملا متفاوت دیدم . شاید یکی از دلایلی که این آهنگ رو از بقیه ی آهنگ هایی که از Jordan Rudess  گوش دادم همین باشه .

اگه دی وی دی این تور رو دیدین حتما بخرینش چون این طور که تو سایتش بزرگ نوشته بود باید خیلی کار بزرگی باشه .

تا بعد .

خیلی وقته که چیزی ننوشتم . ولی حالا می خوام راجع به یکی بنویسم .

Jordan Rudess که یکی از بزرگترین کیبوردیست هایی هست که تا حالا دیدم . همون طور که قبلا هم نوشته بودم ایشون در گروه Dream Theater فعالیت داره و از سال ۱۹۹۹ از

آلبوم  Scenes from a Memory با این گروه بوده و قبل از پیوستن به Dream Theater به صورت انفرادی مشغول به سولو آلبوم های خود و همکاری غیر همیشگی با گروه های بزرگ دیگه مثل The Dregs بود .

در اولین آلبوم Dream Theater همراه با Jordan Rudess قدرت بسیار بالای کیبورد به چشم میاد که با وجود اینکه کیبوردیست های قبلی گروه یعنی Kevin Moore و Derek Sherinian به قول معروف از غول های دنیا هستن اصلا قابل مقایسه نیست .

سولوهای بی نظیر کیبورد رو در بسیاری از Track های این آلبوم میبینیم .

مسئله دیگه که شاید سلیقه ای باشه استفاده ی Rudess از صداهای واقعا منحصر به فرد برای سولوهای خودش به خصوص تو آلبوم Scenes from a Memory هست . که تو آهنگ Beyond This Life وقتی سولوی کوتاه بلوز آرام خودشو میزنه احساسی رو که با pitch Bend ایجاد می کنه واقعا منحصر به فرده .

در آلبوم های بعدی Dream Theater با Rudess به اندازه ی آلبوم ۱۹۹۹ کارهای عجیب و غریب به اون صورت دیده نشد ( به جز آلبوم 2002 - Six Degrees of Inner Turbulance )

ولی همچنان کارها و تاثیرات ناب Jordan Rudess رو می بینیم .

 Rudess همچنین جدیدترین Solo Album خودشو در سال ۲۰۰۴ بیرون داده  که یه سری از کارهاشو قبلا به صورت تکی  تو سایتش شنیده بودیم . ولی متاسفانه من فقط Preview این آلبوم رو تونستم گوش بدم که حدود ۰۵:۴۰ بود . ولی همین مقدار برای فهمیدن اینکه کار تا چه حد فوق العاده است کافیه .

تو سایت های مختلفی هم امتیاز دادن به این آلبوم رو دیدم که یا ۵ ستاره بودن یا ۴.۵ ستاره که تو درجه بندی اون سایت ها نشونه ی امتیاز کامل بود .

البته راجع به Derek Sherinian باید بگم که Piano های  Dream Theater هیچ زمانی به اندازه ی زمانی که ایشون در گروه بود قوی نبوده . ولی به نظر من اگه کسی به سوال و جواب های گیتار و کیبورد Rudess  تو آلبوم Scenes from a Memory گوش بده متوجه میشه که Rudess داره چه کاری با گیبورد می کنه .

کلام آخر : Rudess کیبوردیست هدفمندی بوده . کسی نمیتونه این ایرادو ازش بگیره که فقط سریع می زنه  چون می تونیم به فضا سازی های عالیش  تو کارهایی مثل Octavarium گوش بدیم .

از نظر احساس هم که به نظر من سولوهای Rudess یعنی احساس .

Jordan Rudess کیبوردست بزرگیه .

تا بعد .

امروز میخوام راجع به گروه The Dregs صحبت کنم .

البته از کیبوردیست های اون.

این گروه از گزوه های راک در دهه ۶۰ میلادی بود و در ابتدا با این اعضا کارشو شروع کرد.

Steve Morse که برای همه آشناست و Guitars Player بود . Andy West که Bassist بود  و  Allen Sloan  که Violinist بود و  Bart Yarnal که Drummer گروه بود.

اولین کبوردیست گروه Johnny Carr  بود که در همون سال ۱۹۶۰ از گزوه می ره .

و کسی به جاش میاد که خیلی کمک بزرگی به گروه محسوب میشد.

بعد از اینکه Johnny Carr  گروه رو ترک می کنه Mark Parrish  به جاش میاد .

Mark Parrish کیبوزدیست بسیار بزرگیه و جا داشت که اسمشو در پست قبلی می نوشتم. ایشان پیانیست قدری هم بود و در  Music  University of Miami  درس خونده بود .

Parrish  تا سال ۷۵ با گروه بود و با یه تاخیر ۴ ساله برای تمام کردن تحصیلات پایانی موزیکش گروه رو ترک کرد . که تو این مدت Frank Josephsدر گروه فعالیت می کرد.

اما Parrish فقط یک سال دیگه در گروه باقی موند. اون سال  ۱۹۸۰ خودش یه گروه درست کرد و خودشم Leader بود.

در دهه ۸۰ کیبوردیست جدیدی به گروه پیوست که Lavitz بود .

گروه در دهه ۸۰ موفق به دریافت جایزه Grammy شد شاید به دلیل وجود Keyboard's fill های Lavitz  باشه اما بد نیست بدونین که بعد از اومدن Lavitz  به گروه تمام Keyboard's fill های گروه

توسط Jordan Rudess نوشته می شد .

بهترین کیبوردیست The Dregs رو میشه Parrish  گفت چون توانمند ترین کیبوردیست محسوب میشه و در چارت هم از بقیه بالاتر بود البته اگر Jordan Rudess  رو حساب نکنیم.

تا بعد.

ببخشید که چند روزی اپ نکردم ولی منتظر یه مطلب خوب می گشتم که بنویسم .

امروز می خوام راجع به ساز کیبورد صحبت کنم .

من راجع به کیبوردیست های همه ی gener  ها اطلاعی ندارم ولی سعی دارم در مورد کیبوردیست های سبک rock صحبت کنم .

البته کیبورد خیلی خیلی کم و حتی شاید اصلا به عنوان تک نواز سولیست در یک گروه قرار نداشته ولی در گروه هایی که کیبورد در کنر اونها قرار گرفته کار های زیبایی رو دیدم ازشون.

من سعی دارم هم در مورد بعضی از کیبوردیست ها بنویسم . که به کارشون گوش کردم.

اول از همه از Jordan Rudess می نویسم چون اونو بیشتر از همه دوست دارم .

ایشان در گروه Dream Theater فعالیت دارند و یکی از معدود کیبوردیست هایی هستند که از  سولو در کارهای گروه بسیار استفاده می کنند.

سرعت فوق العاده او باعث می شه که یه ذره آدم وقتی که به کارش گوش می کنه گیج بشه .

او همچنین در Moog Fest هم فعالیت داره . و امسال هم در این جشنواره بین المللی حضور داشت.

یکی دیگه از کیبوردیست های سطح عالی رو میشه Janne Warman رو بهش اشاره کرد که در گروه Children of Bodom فعالیت می کنه ایشان هم در سولو و هم فضا سازی مهارت فراوان داره و به عقیده ی بسیاری کیبوردیست اول جاهنه که البته چون این مسئله کاملا سلیقه ای هستش نمیشه راجع بهش نظر داد .

و Richard Wright که به عقیده ی من از بزرگترین کیبوردیست های دنیاست .  خیلی ها اعتقاد دارن که چون زیاد از سولو های تکنیکی استفاده نمیکنه کیبوردیست خوبس نیست. این مهم نیست که اون از چه سولویی در کارش استفاده می کنه بلکه مهم اینه که ۵۰ ٪ فضایی رو که کارهای Pink Floyd رو شنونده احساس می کنه به خاطر فضا سازی فوق العاده Richard Wright هستش .

کیبوردیست بعدی Jens Johansen هستش که به قول معروف Malmsteen کیبوردیست هاست .

ایشون به همراه Malmsteen فعالیت می کنه و سرعت وحشتناکش همه رو به سکوت وا می داره ولی به همون دلیلی که خیلی ها از Malmsteen لذت چندانی نمی برن Jens Johansen  رو هم همون مشکل در کارش وجود داره چون زیبایی حرف اول رو می  زنه نه سرعت سرعتش فوق العادست ولی زیبایی ؟

و اما Jon Lord  در Deep Purple فعالیت داره و از کیبوردیست های قدیمی هستش سرعت خوب و احساس بسیار زیبایی داره . او و Richard Wright حق خودشون رو به کیبورد ادا کردن و انقدر کار بزرگ انجام دادن که دیگه کسی نتونه راجع بهشو نظری بده .

Patrick Moraz رو هم که وقتی بلوز میزنه همه انگشت به دهن می مونن ایشون در Moog Fest هم با Jordan Rudess  بود و احساسش آدم رو به گریه وا می داره .

راجع بقیه هم بعدا می نویسم نتیجه گیری کلی می تونه این باشه که احساس و زیبایی خیلی مهم تر از تکنیک و سرعته . به همین خاطر هم کسی مثل Jon Lord رو خیلی بیشتر از Jens Johansen میشناسن .

تا بعد.

سید برت فوت شدند.

اطلاع چندانی از ایشون ندارم چیزایی که ازش می دونم خیلی کم هستش ولی اینو می دونم که پینک فلوید در زمان اون کارهای بزرگی را ارائه داده بود.

خدا بیامرزتش .

تا بعد.

امروز قصد دارم راجع به گروهی که سعی کردم در حد فکرم بشناسمش بعضی کار هاشو تحلیل کنم.

این گروه متالیکاست.

من به این مطلب کاری ندارم که سبک راک و متال خوبه یا نه یا متالیکا خوبه یا نه من دارم میگم اون کسی که بتونه برای خودش میلیونی fans درست کنه کم کسی نیست حالا میخواد gener اون راک و متال باشه میخواد پاپ باشه میخواد rap باشه میخواد ......

 مثلاکسی حق نداره به گروه رپی مثل  cent ۵۰ چیزی بگه چون به اندازه کافی تاثیر خودشو گذاشته که کسی نتونه دیگه اینو بگه حالا چرا تاثیر گذاشته چون وقتی کنسرتش میشه ۱۰ برابر همه گروه هایی که من و شما به اسم گروه های راک و متال میشناسیم آدم میان براشون.

اون دوستی که که من مدیونشم بهم گفت :  وقتی در ایران کسی میتونه Elec Guitar Player برای گروهش پیدا کنه به نظر شما کسی نمیتونه در امریکا پیدا کنه ؟

مطمئنا اون برای خودش دلیلی داشته که به جای Elec Guitar Player  از Dj استفاده کرده کسی هم نمیتونه بگه بده چون اون تونست چند میلییون fans پیدا کنه و در هنر مهم اینه که جاودانه بشیم نه این که تا آ خر عمر زیر زمینی برای ۵ نفر کار هنری بکنیم بعدشم بمیریم و فقط ۵ نفر بدونن که ما یه کاری بلد بودیم.

همه ما میدونیم که راک و متال نسبت به پاپ یه سبک مرده است دلیلش هم اینه که بیایم ببینیم متال چند نفر طرفدار داره و پاپ چقدر طرفدار داره پس ببینین حتما پاپ یه چیزایی داشته که fans هاش بیشترن ولی هیچ کدوم از اینا دلیل خوبی یا بدی یک  gener نیست حالا میخواد در هر زمینه ای باشه .

نه اینکه نباید از یک gener بدمون نیاد بلکه نباید اینو بگیم چون به همون اندازه که یک متال باز برای خودش دلیل داره که متال چیش بهتره یک پاپ باز هم همینطوره پس هیچ سبکی رو نه باید گفت خوب نباید گفت بد.

حالا متالیکا با وجود اینکه gener کاریش به نسبت gener منفوریه تونست طبق آماری که در فیلم مستند Some Kind Of Monster که امیدوارم اسمشو درست نوشته باشم ۹۰.۰۰۰.۰۰۰ آلبوم رو به صورت CopyRight به فروش برسونه جدا از اون حالتی که ما اونا رو گوش میدیم.

خوب وقتی یک گروهی با این gener میتونه انقدر فروش کنه واضحه که نمیتونه گروه نا موفقی باشه سعی کردم واسه حرفم دلیل داشته باشم که از خودم حرفی نزده باشم .

راجع به بعضی از علایق خودم در اولین پست نوشتم ولی دوباره می گم تا اگر کسی احساس کرد فکرش به من نمی خوره زیاد خودشو خسته نکنه.

طبیعتا این برای هیچ کس مهم نیست که اینارو بدونه ولی :

من gener مورد علاقم در موزیک راک و متال هستش .

از گروهی مثل متالیکا و پینک فلوید و کسی مثل  joe satchخوشم میاد زیرا در من و خیلی های دیگه که میشناسمشون  تاثیر میزاره.

در ضمن از این به بعد نمیگم که فلان چیز خوبه یا بده . چون فهمیدم که این کار احمقانه است .

تا بعد.

باید اینو بگم که یه دوستی برای من معلمی کرد و یه چیزی به من گفت که می تونم بگم نظرمو راجع به خیلی چیزا عوض کرد.

من از این به بعد با یه بیان و گفتار دیگه سعی در تحلیل مسائل می کنم تا بیان نظرات خودم .

پست بعدی یه بار دیگه راجع به خودم می نویسم و پست های جدیدمو شروع می کنم.

تا بعد.

ببخشید که چند روزی چیزی ننوشتم امروز میخوام به حرف یکی از دوستانم پاسخ بدم و امیدوارم وقتش رو داشته باشه که اینو بخونتش گفته بود که هر  gener در موزیک هم خوب داره هم بد و تو نمیتونی بگی پاپ همش بده.و در راک هم  گروهی مثل pink floyd هم حالت dream در اون وجود داره. پس نمیتونی بگی که dream  بیخوده.

من حرفت رو کاملا قبول دارم ولی به نظر من هیج وقت نمیان بگن راک و متال سبکهای  بدی هستن چون  گروههایی مثل  green day یا linkin park  اگه بشه سبکشون رو راک و متال نامید در این سبک هستن منظورم اینه که به قول خودت تو هر سبکی هم خوب هست هم بد اما معمولا در یه سبک اگر گروه های خوبش یا بدش بیشتر باشن به نسبت اونا میگن که اون سبک در چه وضعیتیه.

خودت هم خوب میدونی که که دید گروهی مثل pink floyd از dream با دید شهرزاد سپاهانلو از اون کاملا متفاوته من هم فقط همین رو گفتم و در ۲ پست قبلم در مورد کارهای خوب و منطقی از dream نوشته بودم تو درست میگی پاپ هم کارهای فوق العاده زیاد داره ولی کارهای بدش به مراتب بیشتر از خوب هاشن .

وقتی دیدم مردم از تصوری که بنیامین با شعر درجه تبم رو ۱۳۰۰ ده نسبت به شعرهای زیبایی که از گروهی مثل  pink floyd دارن رو کاملا ترجیح میدن گفتم این پستو بنویسم و منظورم هم از همون اول با اکثریت کار ها بود نه این که چند گروه در پاپ خوبن پس پاپ خوبه یا چند گروه در راک یه دیدی نسبت به dream که البته کاملا دیدشون متفاوته دارن پس بگیم نمیشه بگیم این مدل پاپ dream خوبه.

من میگم با پاپ dream مخالفم .

مرسی.

خوشحالم که زیدان بهترین بازیکن جام برگزیده شد چون بازیکنی بود که حقش بود این مقام .

اگه به این دارین فکر می کنین که پس اون حرکتش مقابل ماتراتزی چی بود :

جناب ماتراتزی به زیدان گفته ((بن لادن کثیف)) و اینو چند بار تکرار کرده و زیدان هم الحق خوب جوابشو داد!!!!! 

سعی می کنم زیاد از موضوع اصلی خارج نشم ولی به عقید یکی از دوستانم  Standard Hater خیلی بهتره تا خیلی تو قید و بند بودن

تا بعد.